Towarzysz Bolesław, czyli jak narodziło się Stumilowe Koryto
Dawno, dawno temu, w pewnym lesie, którego nazwy nikt już nie pamiętał, istniało niezwykłe miejsce zwane Stumilowym Korytem.
Mieszkały tam przeróżne zwierzęta. Były psy pracujące, psy wystawowe, stare wygi pamiętające czasy, kiedy o wartości zwierzęcia decydowały umiejętności, oraz młodzi adepci, którzy naiwnie wierzyli, że najważniejsze są wiedza, doświadczenie i uczciwość.
Nad tym wszystkim panował jednak on:
Towarzysz Knur Bolesław Korytkowski.
Postać potężna, nie tyle rozmiarami, ile przekonaniem o własnej nieomylności.
Bolesław miał jedną wyjątkową umiejętność: potrafił zajmować stanowisko nawet wtedy, gdy nikt nie potrafił wyjaśnić, czym właściwie się na nim zajmował.
Od lat pilnował Stumilowego Koryta z poświęceniem godnym lepszej sprawy. Każdego ranka sprawdzał, czy nikt nie podszedł za blisko jego brzegu, czy wszyscy podwładni odpowiednio nisko pochylają głowy i czy przypadkiem w lesie nie pojawił się ktoś, kto umiałby więcej od niego.
Tego ostatniego obawiał się najbardziej.
Pewnego dnia zwołał naradę.
— Towarzysze! — rozpoczął głosem donośnym. — Nasz las potrzebuje zmian!
Zebrane zwierzęta spojrzały po sobie z nadzieją.
— Potrzebujemy nowych regulaminów, nowych komisji, nowych instrukcji i nowych stanowisk!
— A może najpierw należałoby sprawdzić, czy stare przepisy działają? — zapytał nieśmiało Stary Labrador.
Zapadła cisza.
Bolesław zmrużył oczy.
— Kolego Labradorze, widzę, że kolega nie rozumie idei postępu.
— Rozumiem — odparł Labrador. — Tylko chciałbym wiedzieć, dokąd idziemy.
Bolesław chrząknął.
— Najważniejsze, żebyśmy szli razem!
— Ale dokąd?
— To ustalimy w następnej komisji!
I tak właśnie narodziła się nowa epoka Stumilowego Koryta.
Epoka, w której każdy problem rozwiązywano przez powołanie zespołu, każdą niejasność przez napisanie kolejnego regulaminu, a każde niewygodne pytanie przez zmianę tematu.
Nad wejściem do głównej siedziby zawisło nowe hasło:
„Nie musisz wiedzieć, dokąd zmierzamy. Wystarczy, że idziesz za Bolesławem”.
Stary Labrador popatrzył na napis, westchnął i mruknął:
— Dawniej pies musiał mieć nos, żeby znaleźć zwierzynę. Teraz wystarczy mieć nos do stanowisk.
I odszedł w stronę lasu.
|